Sabah olsun da birilerine internetin neden yavaşladığını sorayım diye düşünürken gazetelerde birbirine benzeyen üç haberle karşılaştım.
Ekşi Sözlük’e erişim mahzuru getirilmiş… Birinci haber bu.
İkinci ve üçüncü haberler birer mahkeme kararıyla ilgili. Bir mahkeme, din alimi İhsan Eliaçık’ın bilhassa gençlerin ilgi gösterdiği “Yaşayan Kur’an-Türkçe Meal Tefsir” isimli Kur’an-ı Kerim’i açıklayıcı yapıtına basım yasağı ve yapıtın basılmış nüshalarını toplatma kararı vermiş. Bir diğer olayda ise, bir TV kanalına RTÜK’ün verdiği üç gün kapatma cezasını yönetim mahkemesi oy birliği ile iptal etmişken, bir öteki mahkeme iptal kararını 1 oya karşı 2 oyla geçersiz kılmış.
TV kanalına verilen ceza da yeniden din konusunda. Bir milletvekili kanaldaki bir programda Diyanet İşleri Başkanlığı ile ilgili görüş açıklamış; görüşü sakıncalı bulunduğu için kanal cezalandırılmış…
Oysa, milletvekillerinin, Meclis’e açıkladıkları görüşlerini her yerde tekrarlayabilmeleri için dokunulmazlıkları var.
Memleketimden güzel olmayan görüntüler bunlar…
Türkiye yasaklar konusunda önce eski sabıkalı bir ülkedir. Bir vakitler kimlerin hazırladığı bilinmez bir listede yer alan yabancı yapıtların ülkeye girişi engellenirdi. Rastgele bir sebeple gözaltına alınanların konutlarında sakıncalı kitap aranır, bulunan kimi kitaplar o kişi için ‘suç kanıtı’ olarak gazeteler ve televizyonlarda teşhir edilirdi.
Her askeri darbe sonrasında beşerler başlarına bir şey gelir telaşıyla kitaplıklarındaki ‘sakıncalı’ sayılabilecek yapıtları ya toprağa gömer ya da yakarlardı.
Solcular sol yapıtları, sağcılar sağ eserleri…
Maalesef bu türlü bir ülkeydi bir vakitler Türkiye…
SHP’li bir hükümette kültür bakanlığına getirilmiş Fikri Sağlar o vakte kadar ‘sakıncalı’ sayıldıkları için konutlarda bulundurulduğu görüldüğünde insanların mahpusa atılmalarına sebep olan yapıtların de halk kütüphanelerine konulacağını açıkladığında, ülkenin önünde yeni bir devir açıldığını düşünüp sevinmiştik.
AK Parti ‘yasakları yasaklayacağı’ vaadiyle iktidara gelebildi ve akabinde yapılan seçimlerde oylarını artırabildiyse, bu, aslında çekirdek takımıyla tıpkı frekansta bulunmayan insanlardan oy alabildiği içindir de.
Şimdi tekrar AK Parti iktidarda, lakin üstte sıraladığım cinsten haberlerle karşılaşılabiliyor.
Ne oldu da bu türlü oldu?
Herhalde en kıymetli sebep, bu cins olayların gündeme gelebildiği son birkaç yıl içerisinde AK Parti’nin iktidarı MHP ile paylaşıyor olmasıdır. MHP’nin fikir özgürlüğü konusuna yaklaşımı klasik AK Parti yaklaşımından farklıydı; iki partinin birlikteliği bu bahiste AK Parti’yi MHP’ye yaklaştırmakla sonuçlanmışa benziyor.
Bir başka sebep de, fikir özgürlüğü konusunda hassasiyetleri olduğu bilinen isimlerin artık AK Parti saflarında bulunmadıkları gerçeğidir. O çeşit politikler ya trenden inmeye zorlandılar ya da gelişmeleri beğenmedikleri için kendiliklerinden siyaset dışına çıktılar.
Vaktiyle birebir hassasiyete sahip oldukları izlenimi alınan kimileri yok mu AK Parti’de bugün? Var natürel, lakin onlar için iktidarın devamı her şeyin önünde.
Ekşi Sözlük’le bir ilgim, münasebetim hiç olmadı. Baktığım, bilgilendiğim bir site değil. Orada neler yazılır, ne tıp haber ve değerlendirmeler yapılır, bilgi sahibi değilim. Bireylerle ilgili de oraya notlar düşüldüğünden haberdarım, muhtemelen benimle ilgili kızmamı gerektirecek bir şeyler de yazılmış olabilir; merak edip bakmadım bile.
Herkes her şeyi hakarete başvurmadan yazabilir. Hakaret, palavra ve tezvirat için mahkemeler var bu ülkede.
‘Erişim engeli’ güzel bir önlem değil. Türkiye’de basının durumuyla ilgili sağda-solda çıkan yazı ve değerlendirmelerde pek çok siteye erişim manisi uygulanmakta olduğu şaşılacak yükseklikte sayı da verilerek kesinlikle belirtiliyor.
O yazıları yabancı mecralarda okuyanların ülkemizle ilgili kanaatlerinin olumlu olamayacağını söylememe gerek yoktur sanırım.
Daha evvelce ülkemizle ilgili fikir özgürlüğü konusuna eğilen hiç güzele gitmeyecek başyazılarıyla karşılaştığım Amerikan Washington Post gazetesinin dünkü nüshasında, bir siteye erişim yasağı getirilmesini kınayan yeni bir başyazı okudum.
Kınanan ülke bu sefer Türkiye değildi. Kamboçya’ydı.
Geçen hafta -13 Şubat günü- ‘Demokrasinin Sesi’ (‘The Voice of Democracy’) isimli internet haber sitesini polisler basmış, yayın lisansı da iptal edilerek site erişme kapatılmış.
Uzun başyazıda 1985 yılından beri ülkede iktidar olan ve birkaç ay sonra yapılacak seçim öncesinde güç durumda bulunduğu hissi alınan başbakan Hun Sen’in farklı görüşlere tahammülsüzlüğü örneklerle anlatılıyor. Ülke medyasının iktidarla içli dışlı bir kümenin eline geçtiğini de Birleşmiş Milletler ismine hazırlanan bir rapor vesilesiyle öğreniyoruz.
Pol Pot ve ismi anılınca akla gelen..
Ülkemizden yoldan çevireceğimiz 10 şahıstan dokuzunun Kamboçya’nın nerede olduğunu bileceğinden kuşkuluyum. Amerika’da ise 10 bireyden onu ülkenin ismiyle birinci defa o başyazıda karşılaşmış olabilir.
Belki, Pol Pot isimli birinin 1963-1981 yılları ortasında iktidarı elinde tuttuğu devirde bir kasırga üzere bütün görüş sahiplerini ortadan kaldırdığını işitmiş birileri varsa, onlar Kamboçya’nın ismini hatırlayabilir.
Tarih öylelerini unutturmuyor zira.
Kamboçya, o devirde ve çok daha sonraları, iktidarı sırasında Pol Pot’un öldürttüğü bireyleri temsil eden birbiri üzerine yığılmış kafatasları fotoğraflarıyla bilindi.
İlgisiz kimseleri dahi, sadece gözlüklü oldukları için ‘entelektüel’ sayarak öldürttüğü söylenir Pol Pot’un.
Bir Kamboçya seyahatimde, Angkor kentindeki dev mabede gittiğimde, mabedin içerisinde kurşuna dizilen insanları hatırlatan kurşun izlerini görmüştüm.
Türkiye ile mukayese edilemesi düşünülmeyecek bir ülke orası.
Ancak sitelere erişim pürüzleri, kitap toplatmalar, TV kanallarına verilen cezalar kelam konusu olduğunda, berbat niyetliler, Türkiye’yi onunla tıpkı kategoriye yerleştirebiliyorlar.
Bugün gazetelerde karşıma çıkan üç haber ülkem ismine içimi dağladı.
Korkarım, bir gün gelir de iktidar değişirse, yeni gelenler, açılan bu yolu şimdinin itibarlılarına karşı kullanmaya kalkarlar.
Demokratik ülkelerde iktidarlar anayasal çizgilerin dışına çıkmıyorlarsa, bunun bir sebebi de, bizde eskilerin ‘etme bulma dünyası’ diye isimlendirdikleri duruma düşme telaşıdır.
Kamboçya demokratik bir ülke sayılmıyor aslında.
*Bu yazı fehmikoru.com adresinden motamot alınmıştır.
