Görevden alınan ve yerine kayyum atanan Esenyurt Belediye Başkanı Ahmet Özer, Manisa’ da düzenlenen “Barış Lisanında Hukuk ve Demokrasi” konferansında, Türkiye’deki barış süreci, demokratikleşme adımları, kayyım uygulamaları ve mahallî idarelere yönelik yargı süreçlerine ait değerlendirmelerde bulundu. Özer, kalıcı tahlil için demokratikleşme adımlarının da hayata geçirilmesi gerektiğini söyledi.

Manisa Büyükşehir Belediyesi tarafından Kent Tiyatrosu’nda düzenlenen “Barış Lisanında Hukuk ve Demokrasi” konferansına, vazifeden alınan ve yerine kayyum atanan Esenyurt Belediye Başkanı Ahmet Özer, Manisa Büyükşehir Belediye Lideri Besim Dutlulu ve Yunusemre Belediye Başkanı Semih Balaban katıldı.

Açılış konuşmasını gerçekleştiren Manisa Büyükşehir Belediye Başkanı Besim Dutlulu, “Demokrasi açısından sahiden tatsız, makûs günleri geçiriyoruz. Ülke açısından da makûs günler geçiriyoruz ve karanlık günlerden geçiyoruz. Fakat alışılmış modumuzu kaybetmiyoruz. İnşallah hoş günlere geleceğiz. Ülkede birçok sorun var. İktisat meseleleri var. Birçok farklı sorun var ve ne yazık ki Kürt sorunu da var. Fakat şunun farkında olmamız lazım: Bu ülkedeki sıkıntıları çözmek için birinci evvel ülkeye demokrasi gelmesi lazım. Eşitliğin, özgürlüğün, adaletin gelmesi lazım. İnsanların devlete güvenmesi lazım. İnşallah o günler gelir. Olağan bu iktidarla çok kolay gelebileceğini düşünmüyorum fakat yeni günlerde, yeni seçimlerde inşallah farklı şeyler olur. Ancak bizim gayretten vazgeçmememiz lazım. Biz elimizden geldiğince bu ülkenin güzelleşmesi için, bu ülkenin özgürleşmesi için, bu ülkede herkesin insanca, hakça, adaletçe yaşaması için elimizden geleni yapmamız lazım” dedi.

Konferansta konuşan Ahmet Özer, Türkiye’de yürütülen tahlil ve barış tartışmaları, Kürt sorunu, lokal idarelere yönelik kayyım uygulamaları ve hukukun işleyişine ait görüşlerini paylaştı. Özer şöyle dedi:

“22 Ekim 2024 yılında Bahçeli bir açıklama yaptı. Maalesef onun ceremesini de ben çektim. 30’unda bir operasyonla beni aldılar. Bununla tam tezat bir biçimde, zira o adım tıpkı vakitte belirli bir milliyetçi tabanda rahatsızlık yarattı. İktidar, ‘Bakın, biz terörle gayret ediyoruz’ süsünü verebilmek için bir şeytana muhtaçlık duyuyordu. Daha evvel DEM şeytanlaştırılıyordu. DEM’le süreci yürüteceği için yerine bir şey ikame etmesi gerekirdi. O boşluğu CHP ile doldurmaya çalıştı. Mesela bana dediler ki: ‘Sen hiç kayyım bekliyor muydun?’ Ben DEM Belediye Lideri olsaydım bekleyebilirdim ama Cumhuriyet Halk Partisi Belediye Lideri olduğum için hiç aklıma gelmiyordu ki bir kayyım ataması. Ancak işler değişti siyasette. O nedenle de benim duruşum, halim birilerini rahatsız edince bu sefer 30 Ekim’de düzmece bir belgeyle beni tutukladılar. ‘Gir içeri, ver belediyeyi, kabahatinin ne olduğuna sonra bakarız.’ Beni mahpusa attılar ve onunla başladı o süreç.”

Çözüm süreci

Özer, “Bahçeli’nin bu davetine 27 Şubat’ta Öcalan karşılık verdi. Aslında kimse beklemiyordu bu kadar radikal bir davete radikal bir karşılık verilmesini. Hem örgütüne kendini feshetme hem de silah bırakma daveti yaptı. Kimse bu davete uyulacağını da beklemiyordu. O günleri bir hatırlayın. Tartışılıyordu ya; ‘Öyle dediği olmaz, şudur budur.’ Evet, örgüt 5 Mayıs’ta toplandı, karar aldı. ‘Ben kendimi feshediyorum.’ dedi. Sonra 11 Temmuz’daydı sanırım, Süleymaniye’de bir küme sembolik olarak da silah yaktı” sözünü kullandı ve konuşmasına şu formda devam etti:

“Bana nazaran bu sürecin en kıymetli olayı, Türkiye’nin önünü açma açısından kıymetlidir. Niçin? Zira demin size söyledim. Demokratikleşmeyle ilgili ve ekonomik gelişmeyle ilgili en büyük pürüzlerden biri olarak aslında Kürt sorunu görülüyor. Bu, Kürt sorununun bir türevidir; bu silah sıkıntısı. Olağan silah bırakmak eşittir Kürt sorununun otomatik tahlili demek değildir. Orada da o denli bir yanlışa düşmemek lazım. Lakin kıymetli bir adımdır, tarihi bir adımdır. En azından ondan sonra bu problemin demokratik yollarla çözülebilmesiyle ilgili adımlar atılabilir. Artık natürel oldukça bir vakit geçti. Ortadan bir buçuk yıldan fazla bir vakit geçti. Bu adımlar atıldığı hâlde iktidar tarafından buna bir karşılık görülemedi. Burada bana nazaran üç tane temel aktör var. Bir, Bahçeli’dir. Bahçeli tıpkı vakitte devletin de sözcülüğüne soyunmuş durumda. Yaşının vermiş olduğu bir his da var. Yani ömrünün sonunda bir şey yapıp da geçip gideyim hissiyatı da var insanlarda. Oburu Öcalan’dır. Şimdiye kadar ne Öcalan’ın söylediklerinin karşılığı yerine geldi ne de Bahçeli’nin kelamlarının gereği yerine geldi. Bu işi zora soktu.

“Niyet var mı yok mu?”

Peki öteki aktör kim? Öteki baş aktör ise şahsen iktidarın kendisi, Cumhurbaşkanı’nın kendisi. Zira icra onların elinde, başında o var. O adım atmadığı surece başka şeyler yalnızca kelamda kalıyor. Pekala niçin adım atılmıyor? İki nedeni olabilir. Birisi şu: İktidar partisi doğal olarak, yani bütün partiler üzere, iktidarını daim etmek ister. “Ben bu işi çözdüğümde, üst katmanı evet dese bile sanki DEM seçmeni bana oy verir mi?” telaşı var bana nazaran. İki: Ben bu adımı attığım vakit milliyetçi tarafın, bütün sorunlarına karşın Bahçeli konuştuğu için artık ses etmiyor lakin, sanki milliyetçi taban bana oy verir mi kaygısı var. İşte bu iki telaş ortasında gidip gelme süreci, biraz uzatmaya hakikat ötelenen ve birebir vakitte toplumsallaştırılmayan bir yapı ortaya çıkardı. Bir adım olabilirdi. Pekala niçin yapmıyorlar mesela? Ben MHP’yi de samimi buluyorum. MHP kendini bununla bağladı. Ben Sayın Bahçeli’yi ziyaret ettiğimde de bunu gördüm onda. Sanırım iktidarın, bu topluma mal olduğu takdirde yönetme konusunda kaygısı var. Yani bunu yalnızca silahı elinde tutanlarla ya da İmralı’yla yürütmek ve oradan bir sonuç çıkarmak ona yetiyor üzere kalıyor. Zira şayet topluma mal ederse bu, demokratikleşmeyi ve Kürt sıkıntısının tahlilini de tartışmaya açacak. Beraberinde onun önünü de açmazsa sorun olacak. Burada o niyet var mı yok mu? İşte onu test etmemiz lazım.

Şu garip işe bakın ki yüreğine ateş düşmüş, ocağına ot düşmüş anneler, hem Barış Anneleri hem şehit anneleri, ‘Biz bu acıyı yaşadık, öbürleri yaşamasın, bir ortaya gelelim.’ diyorlar. Tuzu kuru olanlar ise ‘Bu barış da nedir, bu şudur budur, satıştır.’ diye karşı çıkıyorlar. Bakın, bir evlat acısını anneden daha fazla hisseden biri var mı? Bunlar bunu istiyor, bu barış olsun istiyor lakin hiçbir kaybı olmayanlar hayır, bunu diğer formda sabote etmeye çalışıyorlar. Halbuki bu empatiyi kurmak, barışın köklerini burada aramak son derece kıymetli. Mesela Avrupa İnsan Hakları Mukavelesi’nin 7. kısmında diyor ki tutukluluk bir istisnadır. Temel olan masumiyet karinesidir. Hele hele seçilmişlerle ilgili. Artık onlarca Cumhuriyet Halk Partisi belediye lideri içeride. Bunlar seçilmiş beşerler. Bir taraftan ‘Barış yapalım.’ deyip bir taraftan 16 milyonluk bir kentin belediye liderini içeriye atarsanız barışı nasıl yapabilirsiniz? Mesela bana mektuplar geliyordu, ziyaretçiler geliyordu. ‘Sen barış diyorsun. Bu nasıl olacak? Sen hem hapistesin hem barış nasıl olacak?’ diyorlardı. Mesela devlet beni bir sene hapsetmekle ne elde etti? Ne daha hoş oldu? Güneş daha mı farklı doğdu? Hayır. Tam aksine barışa olan itimat zedelendi. Neydi benim sorunum? Bir buçuk milyonluk bir kentin belediye lideriyim. Yüzde 50 oy aldım. 250 bin oy aldım. AK Parti’ye 100 bin oy fark attım. 50 bin oyumu da iptal ettiler. Baktılar ki iptalle olmayacak, 300 bin oyla mecburen mazbatayı verdiler fakat beni daha sonra attılar içeriye, yerime kayyım getirdiler. Hâlâ kayyım duruyor.

“Özgür Özel hem mert hem çalışkan”

Peki kardeşim, bir taraftan barış diyorsun, bir taraftan da 1,5 milyonluk bir kentin belediyesine bir memur atamışsın. Ben altı aydır dışarıdayım. Niçin ben misyonuma dönemiyorum? Bu Allah’a reva mı? Kayyım da bir hak gasbıdır. Bir demokrasi ayıbıdır. Tıpkı vakitte seçme ve seçilme hakkına darbedir. Birebir vakitte Anayasa’nın 127. hususuna terstir. Anayasa’nın 2. unsuru diyor ki: ‘Türkiye Cumhuriyeti insan haklarına saygılı, laik, demokratik, toplumsal bir hukuk devletidir.’ Bunların hiçbirisinin altyapısı yok. Hukuk devletinde kayyım olur mu? Olmaması lazım. Mutlak butlan olur mu? Yüz yıllık bir partiye mutlak butlan yapılabilir mi? Niçin yapılıyor? Lakin buna karşın biz direndik. İmamoğlu da hakikaten içeride taş olsaydı erirdi. O da yiğitçe direniyor orada. Sonra bir öbür şey ortaya çıktı. Özgür Özel diye sizin yetiştirdiğiniz Manisalı genç bir adam çıktı. Meydan okuyor. Her şeyin bir yedeği vardır. Bir şey hariç: Cüret. ‘Biraz ver de ben senin yerine kullanayım.’ olmaz. Özgür Özel hem mert çıktı hem çalışkan çıktı. Fevkalâde bir biçimde uğraş ediyor.”

( ANKA )